Fra li monti, beroemde GR20

Het project:

Proloog van een prachtig avontuur

Lheeft hoofd gelijk waarvoor ik me op deze tocht heb gelanceerd, het het belang en de hartstocht is die ik aan het schoonheidseiland wijd. Beetje bij beetje, maar sinds de eerste dag waarop ik er heb gezet hebben de voeten, mijn belangstelling voor de landschappen, de natuur, de geschiedenis, de cultuur, de gastronomie, de muziek of het Corsicaanse voetbal niet opgehouden met toe te nemen. Door te ontdekken, door te ontmoeten, door terug te komen, heb ik me mijn eigen mening gedaan over het eiland en de mensen die het wonen, ver van de clichés die door de Franse media worden vervoerd. Mijn GR20 schrijft zich dus in een logisch vervolg aan mijn verlangen in om weinig meest oorspronkelijke Corsica altijd te ontdekken, altijd meer dichtbij Fiuminale in februari dan van Porto-Vecchio in augustus. Door de tijd in beslag te nemen om Corsica te ontdekken, zoals men de tijd soms heeft om het te doen op GR, ontdekt men het echt verschillend. Wanneer men assied en dat men zich verzwijgt om naar de wind aan het gat van Capitellu te luisteren of om naar een guitaar in een vreemde pizzeria in Bastia te luisteren, omvat men Corsica anders. Het is dit Corsica daar dat ik wil, het die is die ik heb gezien op GR20...

Corsica, zij, zijn geen dieren rustres en bourrus, die continentaal niet parce dragen dat zij niet Corsicaans zijn. Het zijn geen mensen die slechts leven om de subsidies van de stand en de Europese Gemeenschap te zuigen. Zelfs als niets is wit en niets is zwart, men mag nooit vergeten dat Corsica goederen leefde en een voorbeeld van democratie onder Paoli was waar voor de Fransen aankomen. De informatie wordt die aujourd' vandaag aankomt vaak (ongewild hoop ik) verminkt. De redenen van een belangrijk werkeloosheidscijfer op het eiland vandaag zijn bijvoorbeeld het resultaat van verschillende historische factoren (verplaatsing van de beroepsbevolking op het werelddeel, massieve zending van de Corsicaanse beroepsbevolking aan de oorlog tijdens de vorige eeuw...) en niet altijd het resultaat van een luiheid die onrechtvaardig met Corsica wordt verenigd.

Het debat is lang en is niet aan de reikwijdte van arme kleine mangeur van frites dat ik ben maar hij is kan interessant zijn, van nieuw, om te gaan zitten, en om te luisteren om rechtvaardigere zich te begrijpen en een mening te vormen... TF1 heeft de absolute waarheid niet in handen.

Zondag 10 september: Corte - Vizzavona - Onda.

Le schuilplaats van Onda wordt in de gids als op de hoogte gebracht als zijnde het meest klein (12 plaatsen). Het is dus belangrijk om niet in weg mee te slepen om in de eersten aan te komen. De achterstand van de vorige dag is eveneens te vullen. Ik ben dus aan de post, de output van Corte, om zeven opvallende uur, de opgeheven duim, door te hopen aan het vroegst vanaf de etappe van de dag te zijn. De eerste persoon die... voorbijgaat is aan voet! Een zelf-stoppeur vestigt zich aan honderd meters van mij. Het deel kondigt zich niet gemakkelijk aan maar de kans me glimlacht: na een kwartier, is het de nachtwaker van nacht van mijn hotel dat me tot Venaco voorbijgaat en neemt.

In de haast, vergeet ik mijn fles water in zijn auto! Kleine actie, de grote gevolgen: ik zal de hardste etappe van het traject zonder drinkwater en zonder maaltijden trotseren die bestaan. Eens te meer zeg ik me dat het avontuur begint, maar dit keer heb ik tegenover mij het eerste rode en witte merk dat me de weg van "Fra li monti" wijzen, beroemde GR20 die me sinds een zolang tijd laat dromen. Niet de tijd om te dromen, is het laat en de schuilplaats van Onda is ver. Ik voel de hand van papa in mijn rug, Mimi, Laurent, Audrey en al degenen die me berichten gedurende deze twee weken zullen verzenden lopen aan mijn kanten. Mijn avontuur begint niet, zij is begonnen. En ik voel het. Aan het menu van de eerste etappe heeft hij er 1200m van oneffen gemaakt om te klimmen en de dorst wacht niet lang om zich aan te duiden. Het is hard, zeer hard. Ik dat het water van de rivieren wordt begonnen, drinken en ik val mijn staven van graangewassen aan. Slecht punt voor de voorbereiding. Gelukkig stijgt de voorstelling die me de stromen van de Engelsen aanbieden en het van Oru geruststelt mijn moeilijkheden. Aan beide derden van de beklimming, doe ik de samenkomst van de familie André. Wij zullen samen enkele dagen lopen en hun samenkomst over deze eerste etappe zal een ware salut zijn. De laatste honderdtallen te klimmen meters zijn hels: meer water (zelfs meer rivier), niets van opmerkelijk in de maag, drie uur van intensieve inspanningen in de benen en een etappe waarvan niet ik het einde zie! Ik voeg dus de stap in alle nederigheid maar zonder dienstregeling in die van de mama André ineen. Ik er kan er niet meer over, als zij ik stopt stopt. Als zij loopt, loop ik. Ik heb mijn hersenen uitgeschakeld en ik laat slechts het volgen...
om tenslotte in top aan te komen. Grandiose voorstelling. Iedereen stopt, herneemt krachten. Ik verkozen om door te gaan om voor de paar trekkers aan te komen die rusten. De afdaling is minder moeilijk maar meer technisch, is het dalingsrisico permanent want het pad wordt van kleine stoffige stenen gedaan. Twee dalingen zonder gevolgen later... de schuilplaats, aan ver. Tenslotte. Ik kom in de tijd aan, ik heb 14e lees beschikbaar op 16 (de schuilplaats werd vergroot dit jaar) en ik reserveer in de pas het menu van 's avonds... Op dit ogenblik begint een bijzondere avond: ontdekking van Turkse chiottes, eerste koude douche, eerste samenkomsten, eerste menu in schuilplaats... ik zal deze avond daar, Familie André (dat ik net gedurende de dag had gekruist), twee Belgisch (vader en draden) van Rixensart, cons zoals de maan ontmoeten; een Franse groep trekkers die in de andere richting randonnait en die op het traject... waren samengekomen
In feite had ik voor mij wat ik aujourd' vandaag een eerste tabel van GR20 noem. Een situatie die aujourd' vandaag een vast beeld is geworden. De sfeer tijdens van deze maaltijd die door vermoeide maar trotse mensen wordt gedeeld, komend van verschillende plaatsen kennen, die zich niet maar die gulzig zijn te weten wat de andere aan geleefd gedurende zijn dag, echt bijzonder is. De schuilplaatsen zijn eveneens de gelegenheid om hoge mensen in kleur als deze vervulde trekker te zien die me zo aan een figuur van bruin geworden heeft laten denken, die, zonder reden, hebben besloten om, zoals dat, buiten te slapen om de cowboy te doen. Vermoeiend en sterk in ontroeringen, loopt de dag na het stuk van Corsicaanse kaas af die het heerlijke menu (Corsicaanse soupe, lasagne en vrucht afsluit) die door een paar van gastvrije bewakers van schuilplaats worden gediend, sympas en!

Maandag 11 september: Onda - Petra Piana.

Deuxie etappe, tweede dag van avontuur! De nacht was kort en moeilijk, heb ik dan erg de gewoonte niet meer om in zak couchage te slapen en een imbeciel heeft het licht voor de hele slaapzaal tegen vijf uur van mat' aangestoken! De tijd van remballer alles, om te bewonderen het opheffen van de dag sinds het balkon van de schuilplaats en om een brood aan de bewaker te kopen om dezelfde mésaventure niet te kennen dan gisteren en ik ben vertrokken naar door een schitterend bos van dennen in zachte afdaling naar de schuilplaats van Petra Piana, die ik na vier goede uren van verloop en een uur van klieren in de prachtige stromen van Manganellu, na de passerelle en de schaapskooi van Tolla voorbijgegaan te zijn zal bereiken. De gelegenheid om oude Gentenaars te ontmoeten en een zeer sympathiek paar van jonge Inwoners van Namen aan de kant van het water. GR wordt door zeer talrijk Belgisch bezocht die niet iedereen eveneens cons slechts die gisteren ontmoet zijn. Een eerste deel van vrij gemakkelijke etappe die plaats zal laten aan een nieuwe zeer moeilijke beklimming (900m), die door een pauze maaltijd aan de schaapskooien van Ghjalgu, en een nieuwe openbaring op het niveau van de voorbereiding wordt gesneden: heel mijn materiaal wordt niet aangepast. Poncho die ik heb afgehaald om me van de regen te beschermen dient tot niets! De regen is beginnen dan te vallen dat ik van Petra Piana naderde en het laatste half-uur onder een kleine verontrustende regen tot stand is gekomen en die uitglijdt. Te kleine poncho, kon me niet bedekken wanneer ik de rugzak droeg. Hij is dus te hopen dat de hemel zijn druppels de 10 volgende dagen zal tegenhouden want ik heb me van het nutteloze onderwerp ontdaan. Ik ben ten slotte gekomen tot de schuilplaats zonder breken en ik ontdek zeer een schuilplaats sympa, doe van verschillende kleine chalets en met een onneembaar standpunt over het overgestoken dal. Ik vind de familie André (zeer sympa, hebben zij me een plaats gehouden) en de Belgen terug cons. Zoals de vorige dag, neem ik me een Twix en een Coca aan de ravitaillering, dat zal een kleine rite tot aan het eind van het traject worden. Ik bestel het menu en maak de tijd door die me van de maaltijd om het boek te lezen scheidt dat in Zaventem wordt gekocht (een verzameling van interview van Coluche). De maaltijd houdt de beloftes van die van de vorige dag niet. Een eerder flauwe cake volgt een schotel van deeg aan pesto zonder meer smaak. Het licht dat de dag aanbiedt die begint te vallen is zeer goed, het is de gelegenheid om enkele foto's te doen alvorens te gaan slapen. De dag van morgen belooft van nieuw een mooie etappe, gaat het erom in vorm te zijn!

Dinsdag 12 september: Petra Piana - Manganu.

Aanujourd' vandaag, wekker en snelle inzet op weg. Manganu is geen schuilplaats die door enige trekkeurs van GR20 wordt bezocht, maar ook een schuilplaats voor de jagers, de zondaars en de trekkers van elk haar. Om me een plaats te waarborgen, ik dus verkozen om niet lang uit te blijven. Dobbelstenen het vertrek een sympathieke samenkomst: salamandre. Ziehier dus het eerste ongewone dier van mijn rondreis, die de weg op een eerste moeilijke beklimming opent, die me toelaat om een opmerkelijk standpunt te bereiken. De pauze, de foto, de staaf van graangewas en het zijn... maar niet voor lang weer vertrokken. Ik betaal aan heden de vergetelheid van de fles water in de auto! Zonder de details in te gaan, deelt mijn spijsverteringssysteem me mede dat het water dat in de rivier wordt gedronken, de voorkant vorige dag ongeschikt voor het verbruik was. Geen spijt, kon ik niet anders doen. Gelukkig ben ik niet te veel getroffen en ik zet mijn weg in een opmerkelijk kader voort: een opeenvolging van meren van berg (waarvan de meren van Rinosu, Melu en Capitellu), vredig maar omgeven met een geheimzinnige sfeer van het feit van de talrijke verhalen en legende die zich er... relateren
Het traject in kam is aangenaam en goed aangegeven maar de overtocht van enkele velden van grote blokken rotsen herhaalt aan de voorzichtigheid. Dan dat ik van het gat van Capitellu nader, echte scharnier van de etappe van de dag, word ik door de familie André ingehaald, met wie ik de etappe zal beëindigen. Een etappe die Corsicaanse diablement enkele honderdtallen meters verder tijdens van de eigenlijk genoemde beklimming van het gat, men zich niet meer hier over verloop maar eerder over escalatie per plaats spreekt. Het gebruik van de handen is absoluut noodzakelijk maar de voorstelling geldt de straf ervan: wij eten aan de top, met zon en een prachtig panorama, aan de plaats zelf waar de foto is genomen die de dekking van topoguide doet. Na een of de andere staaf van graangewassen gegeten te hebben, kondigt de afdaling zich moeilijk aan want het zijn grote blokken rotsen die men moet naar beneden gaan en een daling echt dramatische gevolgen kan hebben. Mijn knieën doen me zeer slecht voor de eerste keer, het is dus met opluchting dat wij in onderkanten op pozzines aankomen die een kleine stroom afboorden. De rivier die giet in een klein uur aan de schuilplaats van Manganu zal ons leiden maar de regen die zijn verschijnen aantrekkelijk maakt het baden niet zeer heeft gedaan. De verdubbeling schade want de rivier die alles dichtbij van de schuilplaats giet is zeer mooi maar vooral, zijn de sanitaire voorzieningen die absoluut terugdrijven! De ontvangst is niet slecht maar hij is onbestaande, ik bestel wanneer zelfs de maaltijd (witte bonen in saus) ondanks mijn intestinaux problemen die zich niet van erg rangschikken (zonder meer informatie). De schuilplaats van Manganu zal dus voor de ontvangst blijven, de maaltijd en de voorwaarden (drache aan de Belg) als het minst sympathiek van net zoveel dan het netwerk zullen me verhinderen om mijn MMS van de dag te verzenden. Het regelmatig bezoeken van de schuilplaats is evenmin uitzonderlijk... hevig morgen!

Woensdag 13 september: Manganu - Castellu di Verghju.

L' de etappe van de dag tot Castellu di Verghju zal me leiden. Etappe ô hoeveel gewacht want na een lange etappe in kilometers, maar toegankelijk met betrekking tot oneffen gemaakt en moeilijkheid, ik een warme douche zou moeten terugvinden, een bed, van de stroom, kan een echte maaltijd en zelfs zijn waar van de was doen. De etappe voorgesteld stelt me voor om voorbij te gaan door het meer van Ninu, waar ik hij er heb enkele jaren ben voorbijgegaan. Ik vertrek dus enig van goed uur en goed humeur, door de familie André te begroeten zet een laatste keer want zij GR niet voort maar splitst naar Corte. Na enkele honderdtallen meters van verloop aan straf, begint het landschap en een enorm blad blijkt. Koeien en paarden paissent er in alle rust, zij moeten onder het gelukkigst van de wereld zijn. Een kleine beklimming leidt tot de schaapskooien van Vaccaghja en biedt me een echt pad aan tot het eind van de etappe, door via het meer van Ninu te gaan, dat ik door de onderkant bereik. Ik ben bezig om een groot moment in mijn leven te leven en ik voel het zeer. Deze tocht bevalt me enorm en het feit om in de omgeving van dit meer te komen, dat voor mij te beheren duidelijke herinneringen niet vermeldt, geeft me een gevoel van kracht nog meer zeer. Het meer is niet, altijd eveneens mooi en kalm veranderd. Een koe neemt zijn bad en een veulen ziet toe op zijn moeder, dit meer is echte enchantement, ik zal er zeker nog een dag terugkomen. De tocht wordt voortgezet en gaat aan de kraag San Petru en zijn liggende bomen door de wind vervolgens het prachtige bos van Valdu Niellu voorbij, die enkele soorten van nieuwsgierige paddestoelen beschermt. Aan de termijn van deze zeer aangename etappe, kom ik (vergezeld van wilde varkens) tot het station van ski, dat in onderdak gedurende de zomer wordt omgezet, van Verghju waar ik alles vind waarvan ik in termijn van comfort droomde (het is niet niet meer een vier ster maar een douche warm verandert dat het leven). Sieste, het nietsdoen en de was leiden me tot de heerlijke maaltijden van 's avonds (raviolis aan brocciu en vlees in saus). Na de maaltijd, grote klasse: van het voetbal aan televisie! Lyon speelt tegen Real en het zal de gelegenheid voor mij zijn om kennis met de server van de zeebaars, fan van voetbal en Sporting te doen, die natuurlijk de Fransen van Lyon niet maar hun tegenpartijen ondersteunt. Een samenkomst sympa (van meer) dus ondanks een Lyonnaise overwinning. De nacht die zich aankondigt zou helemaal goed moeten zijn in een echt bed, voor een etappe prop die me moet leiden tot de deuren van het circus van de eenzaamheid...

Groot bedankt aan Samuel voor zijn deelname.

Ik verzoek u om het vervolg van het avontuur op mijn www.gr-20.be plaats   te ontdekken.

Het contact: Samuel Roelants